Jeszcze o Montepulciano
Jeszcze o Montepulciano Wczoraj pisałam o Montepulciano a dziś w telewizji, na jakimś toskańskim kanale, znów mówili o tym mieście i odkryłam, że jest jeszcze jedna rzecz, która wyróżnia go z szeregu innych toskańskich miasteczek – są to zawody w toczeniu pod górę, aż do najwyżej znajdującego się punktu miasta, wielkich, ciężkich, masywnych, dębowych beczek po winie, chyba pustych w środku (???) – oto następna rzecz, którą należy sprawdzić… chyba rzucę tego bloga, bo wychodzi na to, że wciąż muszę coś sprawdzać!!! Umówmy się, że jak ktoś umiera z ciekawości odnośnie rzeczy, które MUSZĘ SPRAWDZIĆ, to niech się uda do Wikipedii, jeżeli tam nie znajdzie odpowiedzi na nurtujące go pytania, wtedy proszę do mnie z zapytaniem. Wtedy to już NA PEWNO...
KOCHAM WINO
Kocham wino. Kocham WINO! Widzę, że nie tylko ja, bo internety są pełne takich wykrzykników i stron zakochanych w winie jest mnóstwo. A kto kocha wino, to pokocha i Montepulciano, miasto, jak to w Toskanii zwykle bywa, usytuowane na szczycie wzgórza, otoczone winnicami, plantacjami drzewek oliwnych… prawdziwa toskańska MA-DŻI-JA 🙂 Dla mnie Montepulciano jest symbolem poezji smaku wina, bo czerwone wino okolic Montepulciano, zwane Nobile di Montepulciano, powszechnie uznawane za jedne z najlepszych w Toskanii i co za tym idzie – jedno z najdroższych. Oczywistym jest fakt, że jest tu mnóstwo winiarni, do wyboru, do koloru (raczej do koloru czerwonego) i ludzie, którzy oprócz wybornego smaku cenią sobie przystępniejsze ceny mogą wybrać...
PRZYBYLISMY DO PIEKŁA!!!!
Przybyliśmy do PIEKŁA!!! 24 sierpnia w piątek, przyleciałam do Forli. Już na lotnisku w Katowicach na stanowisku WIZZAIR-a można było zobaczyć aktualne informacje o warunkach pogodowych w miejscu przylotu, pisało tam – FORLI: 38 stopni C w cieniu. Ale jakoś sobie tego nie wyobrażałam, pomimo, że przeżyłam niejedno gorące lato we Włoszech! A tu człowiek przylatuje na miejsce, wychodzi z cudownie zimnego, klimatyzowanego samolotu i …. zostaje uderzony obuchem rozgrzanego do czerwoności, niczym żelazo, powietrza. Jakiś chłopak krzyknął “Przybyliśmy do PIEKŁA!!!”, wielu z nas wybuchnęło śmiechem. Taaaaak, pierwsze POTY ZA PŁOTY, można by rzec, już w pierwszych sekundach po...
ANGHIARI – BASTYLIA TOSKANII
ANGHIARI, bastylia Toskanii Anghiari – Bastylia Toskanii. To miasto jest jak SEN TURYSTY – pięknie usytuowane wysoko na wzgórzu. Kryje w sobie wiele uroczych zaułków i zakamarków, gdzie mieszczą się restauracje, piwnice z winem, trattorie, osterie i pizzerie. Każdy turysta poczuje się tu jak w toskańskim raju, gwarantuję to. Byłam tu tylko raz, parę lat temu, ale zachwyt tym miejscem pozostał we mnie do dziś. Oglądam zdjęcia i myślę, że przydałoby się poczytać o historii tego miejsca. Może następnym razem…[envira-gallery id=”27804″] Miałam opowiedzieć, dlaczego Anghiari nazywamy “Bastylią Toskanii”. Dawno, dawno temu, gdy polityczny system republiki nikomu się nie jeszcze śnił, toczyły się nieustanne, zacięte i zaciekłe...
Kapary to cos, co “tygrysy lubia najbardziej”!
Kapary czyli CAPPERI. Kapary, albo lepiej – kapary w zalewie octowej… Mają silny, zdecydowany smak – ostry, kwaśny, słony, piekący, w sumie – są przepyszne czyli można je określić jednym słowem- MA-DŻI-JA (jak to się tu we Włoszech wymawia). Baaaardzo ciekawy i niezwykły smak. Kapary komponują się dobrze chyba z wszystkim, co wymaga wyrazistego, mocnego akcentu smakowego: z tuńczykiem, z łososiem, jako dodatek do anchois, do czarnych oliwek etc. Nie słyszałam nigdy, żeby ktoś jadł kapary w formie innej niż w zalewie octowej. Gdy to się zmieni, nie omieszkam w tym miejscu poinformować o tym tę połowę świata, która czyta moje ZŁOTE MYŚLI 🙂 A oto kapary z pobliskiego ogrodu należącego do mojej sąsiadki Ornelli: i kapary rosnące w tym oto...
